Boston Tea Party

The Boston Tea Party was a political protest that occurred on December 16, 1773, at Griffin’s Wharf in Boston, Massachusetts. American colonists, frustrated and angry at Britain for imposing “taxation without representation,” dumped 342 chests of tea, imported by the British East India Company into the harbor. The event was the first major act of defiance to British rule over the colonists. It showed Great Britain that Americans wouldn’t take taxation and tyranny sitting down, and rallied American patriots across the 13 colonies to fight for independence.

Why Did the Boston Tea Party Happen?

In the 1760s, Britain was deep in debt, so British Parliament imposed a series of taxes on American colonists to help pay those debts.

The Stamp Act of 1765 taxed colonists on virtually every piece of printed paper they used, from playing cards and business licenses to newspapers and legal documents. The Townshend Acts of 1767 went a step further, taxing essentials such as paint, paper, glass, lead and tea.

The British government felt the taxes were fair since much of its debt was earned fighting wars on the colonists’ behalf. The colonists, however, disagreed. They were furious at being taxed without having any representation in Parliament, and felt it was wrong for Britain to impose taxes on them to gain revenue.

Boston Massacre Enrages Colonists

On March 5, 1770, a street brawl happened in Boston between American colonists and British soldiers.

Later known as the Boston Massacre, the fight began after an unruly group of colonists—frustrated with the presence of British soldiers in their streets—flung snowballs at a British sentinel guarding the Boston Customs House.

Reinforcements arrived and opened fire on the mob, killing five colonists and wounding six. The Boston Massacre and its fallout further incited the colonists’ rage towards Britain.

Tea Act Imposed

Britain eventually repealed the taxes it had imposed on the colonists except the tea tax. It wasn’t about to give up tax revenue on the nearly 1.2 million pounds of tea the colonists drank each year.

In protest, the colonists boycotted tea sold by British East India Company and smuggled in Dutch tea, leaving British East India Company with millions of pounds of surplus tea and facing bankruptcy.

In May 1773, British Parliament passed the Tea Act which allowed British East India Company to sell tea to the colonies duty-free and much cheaper than other tea companies – but still tax the tea when it reached colonial ports.

Tea smuggling in the colonies increased, although the cost of the smuggled tea soon surpassed that of tea from British East India Company with the added tea tax.

Still, with the help of prominent tea smugglers such as John Hancock and Samuel Adams —who protested taxation without representation but also wanted to protect their tea smuggling operations—colonists continued to rail against the tea tax and Britain’s control over their interests.

Sons of Liberty

The Sons of Liberty were a group of colonial merchants and tradesmen founded to protest the Stamp Act and other forms of taxation. The group of revolutionists included prominent patriots such as Benedict Arnold, Patrick Henry and Paul Revere, as well as Adams and Hancock.

Led by Adams, the Sons of Liberty held meetings rallying against British Parliament and protested the Griffin’s Wharf arrival of Dartmouth, a British East India Company ship carrying tea. By December 16, 1773, Dartmouth had been joined by her sister ships, Beaver and Eleanor; all three ships loaded with tea from China.

That morning, as thousands of colonists convened at the wharf and its surrounding streets, a meeting was held at the Old South Meeting House where a large group of colonists voted to refuse to pay taxes on the tea or allow the tea to be unloaded, stored, sold or used. (Ironically, the ships were built in America and owned by Americans.)

Governor Thomas Hutchison refused to allow the ships to return to Britain and ordered the tea tariff be paid and the tea unloaded. The colonists refused, and Hutchison never offered a satisfactory compromise.

What Happened at the Boston Tea Party?

That night, a large group of men – many reportedly members of the Sons of Liberty – disguised themselves in Native American garb, boarded the docked ships and threw 342 chests of tea into the water.

Said participant James Hawkes, “We then were ordered by our commander to open the hatches and take out all the chests of tea and throw them overboard, and we immediately proceeded to execute his orders, first cutting and splitting the chests with our tomahawks, so as thoroughly to expose them to the effects of the water.”

According to participant George Hews, “We were surrounded by British armed ships, but no attempt was made to resist us.”

Boston Tea Party Aftermath

While some important colonist leaders such as John Adams were thrilled to learn Boston Harbor was covered in tea leaves, others were not.

In June of 1774, George Washington wrote: “the cause of Boston…ever will be considered as the cause of America.” But his personal views of the event were far different. He voiced strong disapproval of “their conduct in destroying the Tea” and claimed Bostonians “were mad.” Washington, like many other elites, held private property to be sacrosanct.

Benjamin Franklin insisted the British East India Company be reimbursed for the lost tea and even offered to pay for it himself.

No one was hurt, and aside from the destruction of the tea and a padlock, no property was damaged or looted during the Boston Tea Party. The participants reportedly swept the ships’ decks clean before they left.

Who Organized the Boston Tea Party?

Though lead by Samuel Adams and his Sons of Liberty and organized by John Hancock, the names of many of those involved in the Boston Tea Party remain unknown. Thanks to their Native American costumes, only one of the tea party culprits, Francis Akeley, was arrested and imprisoned.

Even after American independence, participants refused to reveal their identities, fearing they could still face civil and criminal charges as well as condemnation from elites for the destruction of private property. Most participants in the Boston Tea Party were under the age of forty and sixteen of them were teenagers.

Coercive Acts

But despite the lack of violence, the Boston Tea Party didn’t go unanswered by King George III and British Parliament.

In retribution, they passed the Coercive Acts (later known as the Intolerable Acts) which:

  • closed Boston Harbor until the tea lost in the Boston Tea Party was paid for
  • ended the Massachusetts Constitution and ended free elections of town officials
  • moved judicial authority to Britain and British judges, basically creating martial law in Massachusetts
  • required colonists to quarter British troops on demand, using their private homes if needed
  • extended freedom of worship to French-Canadian Catholics under British rule, which angered the mostly Protestant colonists

Britain hoped the Coercive Acts would squelch rebellion in New England and keep the remaining colonies from uniting, but the opposite happened: All the colonies viewed the punitive laws as further evidence of Britain’s tyranny and rallied to Massachusetts’ aid, sending supplies and plotting further resistance.

Second Boston Tea Party

A second Boston Tea Party took place in March 1774, when around 60 Bostonians boarded the ship Fortune and dumped nearly 30 chests of tea into the harbor.

The event didn’t earn nearly as much notoriety as the first Boston Tea Party, but it did encourage other tea-dumping demonstrations in Maryland, New York and South Carolina.

Definitions

Leisure- free or unoccupied time
Entertainment- something that serves for amusement
Opportunity- a favorable position or chance
Occupation- a job or profession
Calm-not Ha excited, nervous or troubled
Intelligent- able to think, understand, and learn things quickly and well
Brave- willing to do things which are dangerous and difficult
Independent- free from outside control
Miniature- a model or copy of something on a very small scale
Signature- the name of a person or s sign representing his name, marked by himself
Adventure- an exciting or dangerous experience
Gesture- a movement of part of the body to express an idea or meaning
Tornado- a violent storm with very strong winds
Flood- an overflow of a large amount of water beyond its normal limits
Snowstorm- a heavy fall of snow, especially with a high wind
Breeze- a gentle wind
Request- an act of asking politely or formally for something
Refusal- an act of of saying ‘no’ to an invitation, offer, etc.
Advice- a suggestion about what somebody should do in a particular situation
Response- a spoken or written answer
Service- the action of helping or doing work for someone
Catalogue- a book that contains pictures of the things that are on sale
Brand- a product or group of products that has its own name
Purchase- something that you buy
Lie- a statement that is not true
Compliment- a polite expression of praise or admiration
Flattery- a false insincere praise
Prize- an award given to the winner
Contract-a written legal agreement between two people or organizations
Quarrel- an angry agreement
Discussion- the process of talking something over

Michelangelo

Michelangelo, in full Michelangelo di Lodovico Buonarroti Simoni, (born March 6, 1475, Caprese, Republic of Florence [Italy]—died February 18, 1564, Rome, Papal States), Italian Renaissance sculptor, painter, architect, and poet who exerted an unparalleled influence on the development of Western art.

Michelangelo.

Michelangelo was considered the greatest living artist in his lifetime, and ever since then he has been held to be one of the greatest artists of all time. A number of his works in paintingsculpture, and architecture rank among the most famous in existence. Although the frescoes on the ceiling of the Sistine Chapel (Vatican; see below) are probably the best known of his works today, the artist thought of himself primarily as a sculptor. His practice of several arts, however, was not unusual in his time, when all of them were thought of as based on design, or drawing. Michelangelo worked in marble sculpture all his life and in the other arts only during certain periods. The high regard for the Sistine ceiling is partly a reflection of the greater attention paid to painting in the 20th century and partly, too, because many of the artist’s works in other media remain unfinished.

A side effect of Michelangelo’s fame in his lifetime was that his career was more fully documented than that of any artist of the time or earlier. He was the first Western artist whose biography was published while he was alive—in fact, there were two rival biographies. The first was the final chapter in the series of artists’ lives (1550) by the painter and architect Giorgio Vasari. It was the only chapter on a living artist and explicitly presented Michelangelo’s works as the culminating perfection of art, surpassing the efforts of all those before him. Despite such an encomium, Michelangelo was not entirely pleased and arranged for his assistant Ascanio Condivi to write a brief separate book (1553); probably based on the artist’s own spoken comments, this account shows him as he wished to appear. After Michelangelo’s death, Vasari in a second edition (1568) offered a rebuttal. While scholars have often preferred the authority of Condivi, Vasari’s lively writing, the importance of his book as a whole, and its frequent reprinting in many languages have made it the most usual basis of popular ideas on Michelangelo and other Renaissance artists. Michelangelo’s fame also led to the preservation of countless mementos, including hundreds of letters, sketches, and poems, again more than of any contemporary. Yet despite the enormous benefit that has accrued from all this, in controversial matters often only Michelangelo’s side of an argument is known.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Անձի քաղաքական շահերը և պահանջմունքները

Մարդը ինչ էլ որ անում է,անցնում է իր մտքի միջով:Նրանց ակտիվության աղբյուրները հանդիսանում են շահերն ու սկզբունքները:Այս ամենի պատճառով է ,որ երբեք չես հասկանում երկների քաղաքականությունը,կուսակցություններին,սոցիալական խմբերին:

Քաղաքական պահանջմունքը,դա այն է,ինչը անհրաժեշտ է քաղաքական ազդեցությանը կամ քաղաքական ուժին ,որպեսզի ազդի մարդու գիտակցության և պահվածքի վրա,ինչպես նաև պետական  մարմինների գործունեությանը:

Քաղաքական շահեր  հասկացությունը չափազանց բարդ խնդիր է,որը թույլ է տալիս հասկանալ տարբեր քաղաքական ուժերի գործունեությունը,ակնկալում նրանց քաղաքական գործունեության զարգացումը:

Մարդը զարգացման ընթացքում պետք է բավարարի տարբեր կարիքներ,որոնք կոչվում էպահանջմունք:

Պահանջմունքները լինում են հետևյալ տեսակների`

Ա)կենսաբանական-հագուստի,բնակավայրի,քաղցի պահանջմունքներ:

Բ)սոցիալական-պահանջմունքներ, որոնք անհրաժեշտ են այլ մարդկանց հետ շփվելու,հասարակական գործունեության ժամանակ:

Գ)հոգևոր-սրանք պահանջմունքներ գիտելիքների ,ստեղծագործական աշխատանքների

Բացի այս պահանջմունքներից,անձը ունի նաև քաղաքական պահանջմունքներ,որոնց նպատակն էմասնակցություն ունենալ քաղաքական կյանքին:Գլխավոր հարցը կայանում է նոր բարոյական վերաբերմունքի ձևավորում քաղաքական իշխանության նկատմամբ,որը իրականում հեռու դեմակրատական րաօրերում  մեծացնում են մարդու կենսական պահանջմունքների զարգացում:

Քաղաքական շահեր իրենց բազմազանության շնորհիվ ներկայացնում են դժվար համակարգային մասնագիտություն:Դասակարգել դրանք կարելի  տարբեր կերպ,օրինակ`

Ա.ընդհանրության աստիճան

Բ.իրազեկման աստիճան

Գ.կողմնորոշման

Դ.հետաքրքրության առարկայի բնույթի

Ե.իրականցման հնարավորությունի

Զ. կապված օբյեկտիվ միտումների սոցիալական զարգացման

Ի տարբերություն սոցիալական շահերի,քաղաքական շահերը ունեն  մի քանի հատկանիշներ,որոնք որոշում են իրենց որակի առանձնահատկությունները:Նախ քաղաքական շահերը արմատավորված են հիմնականում հասարակության մեջ,բայց միևնույն ժամանակ ակտիվ դեր է խաղում նրա նկատմամբ:Քաղաքական շահերը իրենցից ներկայացնում են հասարակության և անձի միջև  եղած  հարաբերություննների ամբողջությունը:

Հարկավոր է նշել, որ իշխանության օրգաններում տարբեր հասարակական խմբերը ներկայացվում են ընտրությունների միջոցով:

2.Անձի և հասարակության հարաբերությունները:

Հասարակությունը դա մարդկության զարգացման պատմական փուլն է,մարդկանց մի շրջանակ,ովքեր հավաքվել են իրենց սեփական շահերի,նպատակների իրականացման շուրջ:Հասարակության հիմնական նպատակն է հետևել մարդկության գոյատևման:Հասարակությունը ունի մի քանի շրջանակ,որոնցից են սոցիալական,տնտեսական,քաղաքական,հոգևոր:Անձը երկրի վրա գոյություն ունեցող կենդանի օրգանիզմներից ամենակարևոր սուբյեկտն է `աշխատանքի ,հաղորդակցության և զարգացման:Անձը իրենից ներկայացնում է անկախ իր մտքերով ևն գործողություններով օրգանիզմ,որը իր գործունեությամբ և վարքագծով որոշակի ազդեցություն ունի հասարակության նկատմամբ,քանի որ հասարակությունը նույնպես մարդկանցից կազմված խմբավորում է :

Այսպիսով կարելի է եզրակացնել,որ անձի քաղաքական շահերն ու պահանջմունքները ,սերտորեն կապված են անձի և հասարակության հետ,քանի որ անձը ներկայացնում է իր պահանջմունքները ընդհանրացնելով պետության և հասարակության շահերի հետ:Այսպիսով պետք է հասարակության և անձի շահերը համընկնեն:

Քաղաքգիտություն առաջադրանք 12․11

1. Ազգ և ժողովուրդ; ներկայացնել ազգ և ժողովուրդ հասկացությունները, նրանց տարբերությունները։

Ազգը պատմականորեն ձևավորված միավորված մարդկանց խումբ է, որ բնորոշվում է լեզվի, տերիտորիայի, տնտեսական կյանքի, հոգեկերտվածքի և մշակույթի ընդհանրությամբ։

Ազգը կարող է լինել մեծ քանակով էթնիկապես միատարր մարդկանց բազմություն։ Այն կարող է պարունակել ռասայական փոքրամասնություններ, որոնք միևնույն կերպով դասակարգվում են և դիտվում որպես ազգի մասնիկ։

Ժողովուրդը մարդու հոգնակի ձևն է և սովորաբար ընդունվում է որպես մի ամբողջություն։ Այն հաճախ վերագրվում է ազգին։ Ժողովուրդ տերմինը կարող է նշանակել տվյալ երկրի բնակչությունը, մարդկանց պատմականորեն կազմավորված սոցիալական կամ էթնիկական կայուն ընդհանրություններ և այլն։ Նախնադարյան հասարակարգում “ժողովուրդ” և “բնակչություն” տերմինները համընկել են։ Հակամարտ հասարակարգերում ժողովուրդը հիմնականում աշխատավոր դասակարգերն ու խավերն են։ Սակայն զարգացման առանձին փուլերում ժողովրդի մեջ են ընդգրկվում նաև շահագործող դասակարգերն ու խավերը։ Ժողովուրդը պատմության կերտողն է, հասարակական զարգացման հիմնական ուժը, մարդկության նյութական ու հոգևոր արժեքներ ստեղծողը։

2. Ազգային պետություն; նկարագրել հասկացությունը և ներկայացնել ազգային պետության առաջացման նախադրյալները։

Արաբո (Առաքել Մխիթարյան)

Ծնվել է 1863 թվականին Բիթլիսի նահանգի Կուռթեր գյուղում։ Սովորել է Մուշի Առաքելոց վանքի դպրանոցում։ Գործել է Սասունի, Տարոնի գյուղերում։ Ինքնապաշտպանության նպատակով կազմակերպել է զինված խումբ, որի կազմում էին Ալիզռնանցի Լևոնը, Գոմերցի Հովիկը, Գալշոյի Մանուկը, Բերդակի Ներսոն, Մխո Շահենը, Ղարսեցի Հակեն, Գևորգ Չավուշը։ 1882 թվականին թուրք իշխանությունները Բերդակ գյուղում ձերբակալել են Արաբոյին, դատապարտել 15 տարվա տաժանակրության, սակայն փախել է Բիթլիսի բանտից, շարունակել իր գործունեությունը։ Մուշում կազմակերպել և գլխավորել է հայկական առաջին հայդուկային խմբերից մեկը: Պայքարել է սուլթանական բռնապետության ազգային ճնշումների և սոցիալական կեղեքումների դեմ: Տարոնի հայությանը պաշտպանել է թուրք պաշտոնյաների և քուրդ ցեղապետերի հարստահարություններից: 1889 թվականից սկսած՝ քանիցս այցելել է Կովկաս: 1892 թվականին Թիֆլիսում մասնակցել է ՀՅԴ կուսակցության 1-ին ընդհանուր ժողովին։ 1893 թվականի գարնանը Սասունի ապստամբներին օգնելու նպատակով Արաբոն 16 հոգանոց լավ զինված խմբով Կարսի մարզից անցնում է ռուս-թուրքական սահմանը` ուղղություն վերցնելով Խնուս-Մուշ: Ճանապարհին` Ղոզլուի սարերի մեջ քրդերի հետ կռվի ժամանակ սպանվում է Արաբոյի զինակից Ալիզռնանցի Լևոնը: Արաբոն իր հետ վերցնելով իր ընկերներից հինգ հոգի, քրդի տարազով շարունակում է ճանապարհը դեպի Մուշ, բայց Գյալառաշի ձորում` Մուշի և Խնուսի միջև, դարձյալ բախվում է քրդերի հետ: Կռվում սպանվում են Արաբոյի զինակիցներ Բուլղարը, խնուսցի Մելքոնը, մշեցի Ավոն և Մարտոն: Արաբոն և ախալցխացի Վարդանը մեծ քաջություն են դրսևորում, բայց նրանց բոլոր ջանքերը` ճեղքելու թշնամու օղակն ու հասնելու հանդիպակաց լեռները` անցնում են ապարդյուն: Արաբոն և Վարդանը նույնպես զոհվում են այդ կռվում:

Հայոց լեզու (վարժություններ)

Վարժություն 112։ Գտ․ մեկ արմատից և երկու ածանցից կազմված բառերը։

Գործունություն, հանցավորություն, փոխարժեք

Վարժություն 113։ Գտ․երկու արմատից և մեկ ածանցից կազմված բառերը։

Սահմանափակություն, մրցակցություն, տնտեսություն, երկընտրանք, առևտրային, գործարքային։

Վարժություն 114։ Գտ․ բնաձայնական բառեր։

Կչկչալ, կկու, ծլվլալ, ծղրտալ, բզզոց, տզզոց, մռմռալ, ճիչ

Վարժություն 115։ կազմել աշխատ, վարձ արմատներով բաղադրված 5-ական բառ։

Աշխատավարձ, աշխատավայր, վարձատրել, վարձակալ, վարձույթ

Վարժություն 116։ կազմել գործ, գին արմատներով բաղադրված 5-ական բառ։

Գործառու, գործարան, գործունեություն, սակագին, գնորդ, գնացուցակ: